Grätzer

Jopen, Holandia.

Na etykiecie możemy przeczytać, że piwo to powstało dzięki pięciu entuzjastom, którzy dzięki pasji do historii piwowarstwa zebrali się, coby uwarzyć piwo w stylu Grodziskim, według receptury browaru w Grodzisku Wielkopolskim, zamkniętego w 1993 r. Wspomniano również, że Grodzisk Wielkopolski należy dziś do Polski, ale był też w Prusach.

Piwo warzone jest w dwóch wersjach. Klasyczna nosi nazwę Grätzer (Grätz - to niemiecka nazwa Grodziska Wlkp.), druga z dodatkiem kory wierzbowej nazwana został swojsko: Grodziskie. Testujemy wersję klasyczną.

Skład: słód wędzony 100% dymem dębowym, chmiel lubelski, drożdże fermentacyjne.

Zawartość alkoholu: 4%, ekstraktu: 7,7%.

Barwa naturalnego soku jabłkowego, mocno mętna z widocznymi drożdżowymi kłaczkami. Piana biała, całkiem spora, zwieńczona ładnym i sporym grzybkiem. Cienka kołderka i dwu centymetrowy grzybek pozostały nawet po spożyciu. Szklanka w całości pozostała oblepiona pianą. Nasycenie niczego sobie. Zapach wędzonego słodu, bardzo intensywny. W tle odrobina chmielu. Smak złożony. Dominuje wszechobecna chmielowa goryczka. W tle odrobina wędzonki i znacznie więcej nutek owocowo kwiatowych oraz kwasku.

Zakończenie: intensywnie goryczkowy, przyjemny i bardzo długotrwały.

10 punktów.

Opinia: Sten
21/02/2013

encyklopedia/piwa/graetzer.txt · ostatnio zmienione: 2018/05/04 10:26 (edycja zewnętrzna)